Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach - Vicovarczyk na służbie Nilfgaardu, wnuk Gruffyda i Evivy, syn seneszala Ceallacha i Mawr, brat Aililla i Dherana.
W cesarstwie nosił tytuł grafa i mimo młodego wieku służył w oddziałach do zadań specjalnych.
Miał za zadanie pojmać księżniczkę Cirillę podczas oblężenia Cintry przez wojska cesarstwa, lecz jego misja zakończyła się niepowodzeniem. Popadł w niełaskę cesarza; na skutek poniesionej klęski i paru nieopatrznie wykrzyczanych słów kilka lat spędził w lochu. Dostał jednak kolejną szansę.
Po raz drugi miał podjąć próbę pojmania Ciri podczas przewrotu na Thanedd, lecz i tym razem jego starania zakończyły się fiaskiem (to właśnie wtedy Geralt po raz pierwszy darował mu życie). Popadł wówczas w całkowitą niełaskę cesarza i był oficjalnie poszukiwany przez Nilfgaard. Do imperium wysłał go, spętanego, Isengrim Faoiltiarna, lecz przypadkowo uwolnił go wiedźmin, gdy Cahira przekazywano z rąk havekarów w ręce nilfgaardzkich żołnierzy (wtedy Geralt drugi raz darował mu życie). Cahir ruszył za wiedźminem, gdyż chciał się do niego przyłączyć w celu odnalezienia Ciri. Ostatecznie udało mu się dołączyć do drużyny Geralta, zaraz po tym, jak wiedźmin uciekł z niewoli w cintryjskim obozie.
Przypadkowo uczestniczył w bitwie o most na Jarudze, dowodząc wraz z Geraltem częścią rejterujących oddziałów królowej Meve z Lyrii.
Raniony w głowę i trawiony gorączką Cahir wyznaje, że, podobnie jak wiedźmin, miewa sny o Ciri, tyko że w jego przypadku księżniczka występuje jako dorosła kobieta. Wtedy też Vicovarczyk przyznaje, że zakochał się w Ciri. Powodowany właśnie tym uczuciem zgodził się na zrealizowanie misji sprowadzenia Ciri do Nilfgaardu. Tylko w ten sposób miałby jakiekolwiek szanse na widywanie się z nią.
Zginął w potyczce z Bonhartem, podczas uwalniania Ciri z rąk Vilgefortza w cytadeli Stygga. Oddał życie, broniąc ukochanej.

Triss Merigold inaczej zwana Nieulekłą bądź Czternastą ze Wzgórza
Jest czarodziejką, uzdrowicielką dodatkowo ciska czarami obszarowymi
Niestety jest uczulona na amulety i różne rodzaje ziół, przyjaciółka Yennefer i Geralta
Zawsze wesoła,, uśmiechnięta, kasztanowe włosy nosiła rozpuszczone a dekolt zawsze był zasłonięty ze względu na rany odniesione podczas bitwy o Sodden
Była potężną czarodziejką

Witam i pozdrawiam

- M-mocniej.. - Westchnęła wreszcie, wtulając się w niego ponownie.
Prócz samego seksu, odbierała to jako pojednanie. Nie tylko fizyczne, ale i oddawanie się.. Mhm, całością.
Długo się nie widzieli, a ona miała zły czas.
Jak zawsze w sumie.
No, taki los marud i zrzęd. Szczególnie niemłodych, jak ona.
Nie mieniało to faktu, że podniecenie w niej tylko wzrastało.

Zakwiliła, bo miał do niej jeszcze lepszy i intensywniejszy dostęp.
Odruchowo rozchyliła uda szerzej, oplatając go ciaśniej.
Mocniej.. i mocniej.. i zatracała się bez końca.
Jęła się z czasem wić, bo rozkosz graniczyła z bólem. Choć to bez różnicy, to było to samo.
I wbrew wszystkiemu, uwielbiała mu sprawiać przyjemność. Wręcz ubóstwiała.
Zamrugała rozochocona i popatrzyła mu w oczy.
- G-geralt.

Sapnęła cichutko, przytulając się do niego mocniej.
- Oo... Ooojejku jej.. - Stęknęła, chowając głowę w zgięciu jego ramienia.
Seks z nim zawsze ją przytłaczał. Bolało połowicznie, bo nie był jakiś mały, a ona za szeroka.
Jednak dawało jej to poczucie.. prawdziwego życia? Czegoś, co nazywało się brak samotności.
Dlatego by pogłębić to cudowne poczucie, zaczęła poruszać biodrami jeszcze szybciej, zarzucając ramiona na szyję Geralta.