Gdy ujęła jego męskość i wsunęła w siebie skwitował to cichym pomrukiem i oplótł ją dłońmi. Usta
odłączyły się od jej warg i zsunęły się po szyi, miękkiej i przyjemnie pachnącej, w dół na piersi czarodziejki.
Biel skóry zdecydowanie odznaczała się na jej piersiach, które teraz, w rytm ruchy bioder, obsypywał
kolejnymi pocałunkami. By w końcu dotrzeć do jej naprężonych brodawek i je też zadowolić swoimi ustami.
A przy tych czynnościach nie puścił jej ani na chwilę, nie po tak długim czasie rozłąki.
Zdecydowanie nie. Przyśpieszył, wsuwając się w nią mocniej i głębiej.

-Nie śmiałbym tylko kontemplować, lecz jak wiesz lubię patrzeć na to co piękne.
Popatrzył na jej przygryzioną wargę i po chwili znowu ją pocałował. Ręce znów zaczęły błądzić po jej ciele, przypominając sobie jego dawne linię.
Nie dał jej długo czekać, gdy spodnie zsunęły się z niego, podniósł ją bez problemów. Była lekka.
Jak dla Wiedźmina, jak piórko. I ruszył w stronę jedynego meblu, który do następnych poczynań się nadawał.
Chociaż znał zdanie Yennefer co do miejsc na kochanie się. Zaczynając od jednorożca, kończąc jakieś 100 stóp nad ziemią.
Była wielbicielką co dziwniejszych miejsc, do uprawiania miłości, natomiast mebel jakim było łóżko, Wiedźmin upatrzył sobie najbardziej i cenił go
za wszystkie możliwe strony użytkowania.
Usiadł na łóżku, dając czarnowłosej oparcie na swoich kolanach. Znowu bliskość jej ciała i ciepło mieszały w głowię i otumaniały.
A mimo, że był wiedźminem to reagował na to, podobnie jak reszta mężczyzn. W pokoju zaczynało się robić coraz goręcej.

Zawsze, na każdym etapie pokazywała swoją wyższość, swoją niezależność. Tak samo jak i teraz, gdy mimo gołego ciała, spojrzenie fiołkowych
oczu ani trochę nie zmiękło.
-Wiesz dobrze, że nie.
Mruknął tym swoim chrapliwym głosem, po czym rozpiął do końca swoją kurtę i zrzucił ją na ziemię, zaraz obok jej sukni. Yennefer jak zawsze
była blada, co tylko budziło w nim jeszcze większe pożądanie. Burza czarnych loków spływała na jej ramiona bujnymi kaskadami i budziła kontrast
kolorów. Biel i czerń. I fiołkowe spojrzenie, którym zawsze go obdarzała.
Kolejna poszła koszula, którą z taką samą dbałością co o zeszłoroczny śnieg, zrzucił na ziemię. I tak odsłonił swoje blizny, jako trofea po kolejnych walkach.
Przez rok trochę mu ich przybyło, jednak nigdy na nie, nie narzekał. Nie miał po co. A teraz ważniejsze rzeczy zaprzątały mu głowę...i wzrok.

Ręce zsunęły się na jej talię, a język nie przerywał tańca. Jedna z jego dłoni szybko powędrowała do pasów
utrzymujących miecze na plecach i rozpięła je. Pochwy z ostrzami upadły na ziemię, a Geralt znowu powrócił dłońmi
do talii czarodziejki. Byłą wręcz jego odwrotnością, on był zahartowany, jak stal, na Szlaku. Natomiast ona odwrotnie, zahartowana była
na balach, na książęcych dworach, utrzymywaniu swojej pozycji w Królestwach i na ogólnym życiu królewskim. A mimo to łączyło ich coś dziwnego, coś
czego sam Wiedźmin nie rozumiał. Ale zdecydowanie niezrozumienie, nie przeszkadzało mu w szukaniu zamka od czarnej, aksamitnej sukni Yennefer. A gdy go znalazł,
bez pardonu go rozpiął, jednym sprawnym ruchem. Drapieżny uśmiech pojawił się, na lekko podniesionych kącikach ust.

I tak oto wiedźmin poczuł, jak usta czarodziejki zmiękły odrobinę. Pocałunek przybrał na silę, gdy rozchylił jej wargi i wszedł między nie językiem. Zawsze ich kłótnie kończyły się tak, a nie inaczej. Zawsze wespół z dziwną mocą mu wybaczała, a potem znowu od siebie odchodzili, gdy nie mogli wytrzymać. On lub ona, zależnie od tego kogo mocniej gnało w drogę. Czasem to ona odchodziła pierwsza, zostawiając mu tylko list, chociaż i tak to było rzadkością.
On...Geralt nigdy nic nie zostawiał, żadnego listy, żadnej notki. Nie lubił rozdrabniania się na temat rozstań, dlatego i teraz odepchnął od siebie myśli i powrócił do jej ust. Zapachu, który unosił się w koło i drażnił nos, zapachu, który nawet na Szlaku, ile by się nie widzieli, towarzyszył mu zawsze.